Η ανόητη ζωή χαρακτηρίζεται από την έλλειψη συνειδητότητας.
Είναι μία ζωή που κινείται στον αυτόματο πιλότο, χωρίς βάθος ή σκοπό.
Είναι ένας όρος για να περιγράψουμε την κενότητα ή την ματαιότητα που αισθανόμαστε, όταν χάνουμε τη σύνδεση με τις βαθύτερες αξίες μας.
Η ανόητη ζωή αναλώνεται στην επιφάνεια των πραγμάτων.
Η επιφανειακή ζωή είναι εγωκεντρική.
Αντίδοτο στην επιφανειακότητα, είναι η πνευματικότητα.
Τι είναι η πνευματικότητα; Εκείνο που μας υπερβαίνει. Εκείνο που υπερβαίνει τις αναπόφευκτες ματαιώσεις του βίου, τις πικρίες, την αδικία και δεν εγκλωβίζεται στις καθημερινές ανάγκες. Πνευματικότητα είναι η καλοσύνη η ενσυναίσθηση, η ευγνωμοσύνη, η αγάπη για τη ζωή, η προσφορά.
Όταν μπορούμε να βλέπουμε το βάθος των πραγμάτων και να μη στεκόμαστε μόνο στην επιφάνεια.
Όταν μπορούμε να διακρίνουμε την εσωτερική ομορφιά, ενώ η εικόνα είναι ακαλαίσθητη.
Όλα εκείνα που μας κάνουν να είμαστε περισσότερο άνθρωποι, να είμαστε ωραίοι άνθρωποι, να χαιρόμαστε τη διεύρυνση που δίνει η αγάπη.
Η πνευματικότητα εξασκείται στη σχέση, δεν υπάρχει πνευματικότητα στο κενό.
Η ενσυναίσθηση καλλιεργεί την πραγματικότητα.
Προσεγγίζουμε την πνευματικότητα, όχι με ορισμούς και θεωρητικές περιγραφές, αλλά μέσα από τους καρπούς της πνευματικότητας που είναι η χαρά, η ταπεινότητα, η αγάπη, η ειρήνη, η εμπιστοσύνη στη ζωή και στον άνθρωπο.
